یک جرعه ملکوت

باشد ظهور کنی ای عزیز

بنام حضرت عشق

دل غريب من از گردش زمانه گرفت               ز غربت و غم زهرا شبی بهانه گرفت

شبانه بغض گلو گير من کنار بقی                شکست و ديده ز دل اشک دانه دانه گرفت

مصيبتی است علی را که پيش چشمانش    عدو اميد دلش را به تازيانه گرفت

چه گفت فاطمه کين گونه با تاثر درد              علی مراسم تدفين او شبانه گرفت

 

يا بقيه الله آجرک الله.

+نوشته شده در ۱۳۸٤/٤/٧ساعت۱۱:۳٠ ‎ب.ظتوسط سید محمد حسین روان بخش | نظرات ()