یک جرعه ملکوت

باشد ظهور کنی ای عزیز

 

اسلام علیک یا ابا عبدالله

 

ای کاش بجز تو دلربایم        کس همنفس دلم نمیشد 

 

ای ساربان آهسته ران               آرام جان گم کرده ام

آخر شده ماه حسین                  من میزبان گم کرده ام

در میکده بودم ولی                  بیرون شدم از غافلی

ای وای از این بی حاصلی          عمر جوان گم کرده ام

پایان رسد شام سیه                   آید حبیب من زره

اما خدا حالم ببین                    من یار را گم کرده ام

ای وای از این غوغای دل          از دلبرم هستم خجل

وقت سفر ماندم به گل               من کاروان گم کرده ام     

نعمت فراوان دادیم                  منت به سر بنهادیم                      

اما ببین نامردیم                     صاحب زمان گم کرده ام

من عبد کوی عشقم و                من شاه را گم کرده ام

آقا تو را گم کرده ام                 آقا تو را گم کرده ام

بنوشتم این نامه چنین               با خون دل ای مه جبین

اما ببین بخت مرا                   نامه رسان گم کرده ام

                      من یار را گم کرده ام

                      من یار را گم کرده ام

 

 

شرمنده ام  اما بگم  ........ آقا      تو را گم کرده ام

 

         

        باشد ظهور کنی ای عزیز

 

 

+نوشته شده در ۱۳۸٥/۱/۱ساعت۱:٢۳ ‎ق.ظتوسط سید محمد حسین روان بخش | نظرات ()